Oda

“Hier Oda! Braaf beest. Kom, het wordt donker. We gaan naar huis.”

Dit oude teefje van ten minste tien jaar oud lag begraven in de Burmaniaterp van Ferwert, in Oostergo. Haar resten kwamen in 1910 aan het licht, compleet met vachthaar. 

Honden moeten een belangrijke rol hebben gespeeld voor de oude Friezen. In de Lex Frisionum staan vijf verschillende typen honden, elk met hun eigen geldwaarde. Het meeste geld was je verschuldigd als je een barmbraccus doodde; waarschijnlijk een spanielachtig jachthondje dat ook als schoothond diende. Daarna kwam een hond die in staat was wolven te doden, daarna een hond die wolven kon verwonden. Nog lager op de ladder stond de hond die simpelweg het vee bewaakte, een functie die honden in vele culturen vervullen. Ook voor zo’n dier moest je compensatie betalen. Het laagste bedrag was voor ‘een hond die niets doet en slechts in of rond het huis verblijft’. 

Deze classificatie van vijf typen honden geeft weer hoeveel waarde Friezen aan hun honden toekenden. Dat blijkt niet alleen uit de wetgeving. In vroegmiddeleeuwse grafvelden en nederzettingen vinden archeologen ook wel hondengraven. Daarin liggen dan steeds grote honden, vaak op leeftijd en soms met windhondachtige kenmerken.